MAANDAG 22.30 UUR
Het International Jazz Festival Enschede heeft een naam op te houden als het gaat om laat bekend te maken wie er optreedt. Ergens begrijpelijk want het programma biedt de laatste jaren geen onderdelen meer waarvan men in andere delen van het land denkt: daar moet ik heen.  Scofield samen met het Metropole Orkest, Randy Brecker, Kyteman met Vloeimans, Toots Thielemans, dat waren trekkers. Er zal niemand in Groningen zijn die aandrang voelt om naar Enschede te gaan omdat Waylon er optreedt.
Wat elk jaar wel een uniek onderdeel van het festival is, is de ArtEZ Composition Contest. Ik denk dat The Millennium Jazz Orchestra voor volgend jaar al is geboekt. Dat is mooi. Maar wordt het niet tijd dat het orkest uit de beslotenheid van Concordia treedt en op een hoofdpodium plaatsneemt. Om dan de winnende composities van de laatste acht jaar ten gehore te brengen? Want winnende composities zijn waardevol, maar ze moeten wel worden gehoord. En waar kan dat beter dan op het festival die de composities intieerde?

MAANDAG 21.30 UUR
Wat een gekke keus om Waylon een jazzfestival te laten afsluiten. Allereerst de praatjes vooraf al. Er moesten speciaal voor Waylon dranghekken worden neergezet en beveiligers. De hoffotograaf van het festival moest ineens een polsbandje om en hij mocht alleen het eerste liedje fotograferen. En zo waren er nog tachtig A-4tjes waaraan moest worden voldaan.

Je zou het allemaal voor lief nemen als de zanger wat te melden had gehad. Dat had hij niet. Hij hielp de door Dr. Lonnie Smith opgebouwde sfeer snel omzeep door een raar onecht Michael Jackson-achtig stemmetje op te zetten. Hij zong de Oude Markt in een rap tempo behoorlijk leeg. Ineens snapte je de dranghekken beter, dat was om te voorkomen dat men Waylon van het podium zou jagen..
Waylon, daar was niets echts aan. Een slecht toneelstuk met half-af script en een matige hoofdrolspeler.Een uurtje toen liep hij onder het mompellen  van  'Enschede bedankt' het podium af. Het resterende publiek wekte niet de indruk een toegift te willen. Maar Waylon raffelde er nog snel eentje af. Waylon bedankt.

MAANDAG 20.30 UUR
Dat was nou eens een mooie afsluiter van het festival. The Jazzinvaders. Op zichzelf prima band. Met drie blazers (de saxofonisten Rolf Delfos en Guido Nijs en trompettist Jan van Duikeren), zangeres Linda Bloemhard, keyboardspeler Berthil Busstra, bassist Ton van der Kolk en drummer Phil Martin.
Zet de Jazzinvaders ergens neer en je hebt een mooie avond. Maar ze doen een tournee met de jazzlegende Dr. Lonnie Smith op hammond.

Wat de man muzikaal toevoegt, is eigenlijk niet bijzonder. Dat kunnen de jongens de Jazzinvaders zelf ook wel. Het is het feit op zich dat ze zo'n levende legende van 71 jaar oud mee nemen, dat is geweldig. Dr. Lonnie Smith heeft waarschijnlijk zelf ooit bedacht dat hij ergens doctor in is. Maar dat geeft niet. Iemand die met George Benson, Dizzy Gillespie en Lee Moran in bandjes heeft gezeten moet gekoesterd. Helemaal omdat het zo'n markant mannetje is met zijn lange baard en z'n tulband. Hij gaf zelfs en percussiesolo op een wandelstok. Dat was een waardig en feestelijk einde van het Enschedese jazzfestival.

MAANDAG 15.45 UUR

Er is wel enig publiek. Maar veel is het niet wat met een paraplu naar de bigbands staat te luisteren. De meeste mensen hebben zich teruggetrokken op de terrassen. Onder de parasols hangen verwarmingselementen. En dan is ook altijd nog de drank die voor enige warmte zorgt. Dan begint Far East Jazz Band, het orkest van de UT onder aanvoering van Bart Bijleveld. 

Bij de trombones zit Joris Bolhaar uit Losser. Voor de Jazzerieje had hij de tekst Veni Vidi Vici op muziek gezet. Zijn zus Nadya zong het, maar viel er niet mee in de prijzen. Zondag had hij bas gespeeld in The Fraggle Jazz  Orchestra. Geen noot verkeerd. Een uur eerder zat hij ook op dit podium te spelen. Toen als lid van de trombonesectie van ArtEZ Bigband. Maar nu bij de Far East profileert hij zich op een andere manier. Niet eens dat hij op een drafje naar de solistenmicrofoon gaat voor een verbluffende trombonesolo.

Bart Bijleveld introduceert hem als componist en arrangeur. Vier stukken van Joris worden er gespeeld. Fantastische muziek. Dit wordt een heel grote. Trompettist Eric Vloeimans selecteerde hem al voor zijn Nationale Jeugd Jazz Orkest dat dit jaar op North Sea staat.

ZONDAG 12.45 UUR
Een beetje zon, is dat nou zo moeilijk? Waarom is het koud op de vierde en laatste dag van het International Jazz Festival Eschede? Ach als je de jeugdbigbands hoort spelen, word je al snel warm. Juryvoorzitter Erik van Lier heeft gisteren bij de prijsuitreiking van de volwassen amateurbands al gezegd dat hij zich verheugde op de kleine muzikantjes die met hun voeten niet bij de grond kunnen komen als ze zitten.
Deze dag zijn er twee categorieeën jeugdbigbands en de professionele die om een prijs strijden.

En dan vanavond om 20.30 uur Dr. Lonnie Smith. Geen hond weet waar hij doctor in is. Maar iedereen weet wel dat hij een legende is. Hammondorganist die in de jaren zestig een heel tof kwartet had  met gitarist George Benson en baritonsaxofonist Ronnie Cuber. Een van de weinige jazzmuzikanten die niet speelt zonder een tulband op z'n hoofd.
En dan wordt het festival afgesloten met een concert van Waylon. De man die ineens ook nog een bijrol gespeeld blijkt te hebben in het leven van Patricia Paay.

ZONDAG 23.30 UUR

Terwijl de vrolijk dansende massa op de Oude Markt vindt dat het met de temperatuuur eigenlijk best meevalt, zegt trompettiste Maite Hontelé dat zich het voorjaar in haar geboorteland iets anders had voorgesteld. Ze is een ster in Zuid-Amerika. Ze is net terug uit Colombia waar ze woont. Dit is het eerste concert van haar Europese tournee.
De Oude Markt in Enschede. Maar wel koud dus. Ze heeft alleen zomerjurkjes meegenomen, en heur haar is ook al kort.

Ze is bij de Hema geweest om kousen te kopen, zegt ze. En dan zet ze haar trompet weer aan haar lippen om te proberen met kokende salsa de temperatuur omhoog te krijgen.

ZONDAG 22.15 UUR

Stampvol is het in Jazzpodium De Tor. Op het podium het kwartet van saxofonist Gerlo Hesselink. De saxofonist, oud-Enschedeër die de avond ervoor op dezelfde plek heel virtuoze solo's heeft gespeeld in JazzArt Orchestra, die deze middag nog de saxen heeft aangevoerd van het Millennium Jazz Orchestra, staat hier met een kwartet ingetogen zijn eigen keuze te spelen. Mooie, lyrische muziek van zijn eerste cd Garden of Stones. Samen met de mannen met wie hij de cd opnam: pianist Dirk Balthaus, bassist Johan Plomp en drummer Henk Zomer.

Op de cd een compositie van de saxofonist genaamd: Little Big Man, een eerbetoon aan de eind vorig jaar overleden saxofonist Willy van Diepen. Daarom krijgt Wilma van Diepen het eerste exemplaar van de cd. 

ZONDAG 21.30 UUR

Het mooiste moment van het optreden van de Amerikaanse gitarist John Jorgenson is als hij aan het eind van zijn optreden zijn vriend, de Enschedese gitarist Johnny Bernard laat meespelen. Jorgenson is een legendarische man. Richtte ooit met Chris Hillmann de groep Desert Rose op.
Speelde met Bob Dylan, Barbra Streisand, Johnny Cash. Maar volgens zijn site houdt hij zich tegenwoordig nogal uitdrukkelijk met gypsy-jazz bezig. Ik had er geen bezwaar tegen gehad als hij dat in Enschede ook had gedaan.

ZONDAG 20.30 UUR
Toch een raar gezicht. Trompettist John Marshall was aangekondigd, hij had zijn welkomsapplausje geïncasseerd, de medemuzikanten stonden klaar. Maar hij stak niet van wal, hij ging uitgebreid kijken hoe hij het klaargezette opnameapparaat ook alweer moest aanzetten.

Toen hij dat klusje eenmaal had geklaard, barstte er wel een jazzkwintet los dat precies doet waar jazz voor bedoeld is, loos gaan.

Heerlijk bandje met naast de trompettist tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen, pianist Rob van Bavel, bassist Marius Beets en drummer Marcel Seriese. Marshall die  als jurylid de hele dag bigbands had zitten beoordelen had energie genoeg om er vol tegenaan te gaan. Sterker nog, op een bepaald moment ging hij zingen als een hommage aan Nat ´King´ Cole. Niet zo goed als Jan Wessels natuurlijk, maar dik in orde.

ZONDAG 20.30 UUR
In dezelfde straat waar Jazzpodium de Tor zich bevindt, is ook het Vestzaktheater aan te treffen: de Walstraat. Hier gaf Marijn Ouwehand, ooit de vertolker van de Jazzy Knuffelblues, op de avond van eerste Pinksterdag een optreden met een hoog knuffelgehalte. Dat zijn stem veel volwassener is geworden, staat als een paal boven water, maar hij omarmt nog steeds het publiek met zijn fluwelen stem. Marijn liet zich bijstaan door routiniers als zijn vader Ruud (contrabas), Vadim Neef (gitaar), Mark Lucassen (altsax) en Sebastian Altekamp (piano'. In de intieme sfeer van het Vestzaktheater bloeiden standards als On Green dolphin street, Have you met Miss Jones en
I Concentrate on you op als zelden tevoren.

ZONDAG 18.45 UUR
Het bezoeken van het Grolsch International Jazz Festival is een rondje om de kerk, de Grote Kerk welteverstaan. Toch konden jazzliefhebbers deze kerk zelfs betreden en wel voor Muziek en Meditatie op de avond van eerste Pinksterdag. Onder de bezielende titel “Ademt jouw adem in mensen?” werden teksten voorgedragen van Huub Oosterhuis en klonk Pinkstermuziek uit het verleden, rijkelijk besprenkeld met een flinke scheut jazz. Doorgewinterde musici als organist Gijs van Schoonhoven, saxofonist Bennie Waanders, gitarist Viktor Sohlström, celliste Miriam Kroeze, bassist Ruud Ouwehand en zoon en zanger Marijn Ouwehand stonden garant voor een bezinnend half uurtje, een oase van rust te midden van alle wervelende optredens van dit swingende festival.

ZONDAG 15.00 UUR
Kleren maken de man, dat is algemeen bekend. En sommige bigbands vinden het handig daar gevolg aan te geven. De Big Bounce Band viel op door de steunkleur groen. Geen gewoon groen, maar een soort Kermit-groen. Een band die waarschijnlijk nooit op tuinfeesten speelt, want door deze kleur zijn ze zijn het mikpunt van de wesp.

Heel anders is bijvoorbeeld de kleding van de leden van UTmost band van Bart Bijleveld. Het kledingvoorschrift binnen dit studentenorkest is gebaseerd op: jongens, we doen aan wat bovenop de stapel ligt. En dan zie je dat de gitarist hetzelfde T-shirt boven op de stapel had liggen als vorig jaar. Want deze muzikant staat achter op de flyer in een T-shirt van Jazzpodium De Tor. En wat draagt hij deze middag op het Jacobuspodium? Precies.

Voor de jury hoeven de muzikanten zich niet te verkleden, zo blijkt. De nummer twee ´Fraggle´ speelt in burger. En de winnaar Exposure lijkt alleen een vage afspraak te hebben dat de muzikanten allemaal iets zwarts aan hebben. Maar dan kun je er zo weer een paar aanwijzen die dat vergeten zijn.

Grote vraag is waarom  er geen prijs of eervolle vermelding voor Basement Bigband uit Vollenhoven is . Prachtig orkest, toffe arrangementen, geweldige drummer en uitstekende gitarist. En allemaal strak in het pak. Dat weer wel.

ZONDAG 14.15 UUR

Op het Bigband festival in Goor had Exposure op zijn (haar?) donder gekregen. De jury vond dat niet sterk waren in de begeleidingen van hun vaste zanger Martin ter Haar. Een aandachtspuntje waar kennelijk hard aan is gesleuteld, want het Enschedese orkest opent het optreden met een perfecte Moondance van Van Morrison. Martin ter Haar zingt weergaloos, de band begeleidt hem perfect. Genuanceerd, stuwend en dynamisch. Zanger en orkest bereiken grote hoogten.
Een niveau dat in de rest van het optreden niet meer wordt gehaald. Er wordt wel heel veel op kracht gespeeld. En telkens als Martin ter Haar zich van zijn vocale kant laat horen, bindt het orkest weer in. De jury is dik te tevreden, want later op de middag krijgt het orkest de eerste prijs.

En de tweede prijs gaat naar een orkest van Bart Bijleveld: Fraggle Jazz Orchestra.

ZONDAG 15.00 UUR
Terwijl de terrassen rondom de Oude Markt overvol waren met jazzliefhebbers die van de buitenlucht wilden genieten, hadden de echte die-hards zich genesteld binnen de muren van Theater Concordia. Ook hier was vrijwel geen stoel meer onbezet, terwijl de bühne was volgepakt met een zeventien-koppige bigband, onder leiding van Joan Reinders: the Millennium Jazz Orchestra. Dit professionele orkest voerde werken uit van de vijf finalisten, uit Italië, Canada, Duitsland en (tweemaal) de Verenigde Staten. Vier mannen en een vrouw. Stuk voor stuk ijzersterke composities en toch een die door de wat klassiekere benadering bij mij gelijk al opviel. Laat uitgerekend The Dancing Winds van de Amerikaase Erica Seguine door juryvoorzitter Niels Klein tot winnende compositie uitgeroepen worden… Op bijgaande foto is de jury te zien (naast Niels Klein ook Henk Huizinga en Ab Schaap) met de oorkonde, ter waarde van € 3000, samen met de trotse winnares Erica Seguine.

ZONDAG 12.00 UUR

Big Fun Bigband is de eerste die deze middag te horen is. De Oude Markt is elk jaar met Pinksteren overspoeld met bigbands. Natuurlijk benieuwd naar Exposure om 14.15 uur. Want daar is Martin ter Haar de zanger. Gisteren werd hij nog tweede bij de Jazzerieje. Nu een solistenprijsje?

Ook benieuwd naar de bands van Bart Bijleveld (foto): Fraggle en UTMost. In die laatste zit een invaller op gitaar. En dat is dezelfde die achter op de flyer staat afgedrukt.
We zullen het wel zien. Het weer is goed, iedereen In the Mood.

Misschien moet er volgend jaar nog een extra podium in de Harry Banninkstraat. Dat past goed bij pinksteren. Alleen moet het straatje dan nog wel wat opgerekt, anders past er geen publiek bij.

ZATERDAG 22.00 UUR

Als je de social media moet geloven houdt het songfestival Nederland nogal in de greep. Maar er is een kleine dappere enclave waar het niemand iets schijnt te doen wat Anouk presteert en wat de concurrentie doet. Dat is Enschede. De Oude Markt staat vol. En in Jazzpodium De Tor staat een fantastische band muziek te spelen van Jerry van Rooijen.
JazzArt Orchestra is zoals orkestleider Erik van Lier het aangeeft: een band zonder prima donna's. Allemaal mannen die niet rusten voordat er gezamenlijk iets moois van de grond is getild. Waarbij de blazers kunnen terugvallen op een ritmesectie om van te smullen: pianist Pieter van Santen, bassist Uli Wentzlav Eggebert en drummer Erik Poorterman.

Een mooie gedachte om de muziek van de vier jaar geleden gestorven Jerry van Rooijen levend te houden. Die muziek klinkt nog uitermate actueel en urgent. Slechts de bescheiden geprojecteerde beelden, sloms bewegend, vaak stilstaand van de maestro lieten zien dat het om muziek gaat van pakweg voor de eeuwwisseing. Twee solisten geven extra kleur aan deze avond: Jerry's broer Ack van Rooyen en zanger Humphrey Campbell, een van Jerry's favoriete vocalisten.

En laten uitgerekend deze twee prachtsolisten deze avond de associatie met het songfestival levend houden. Want Humphrey heeft Nederland zelf vertegenwoordigd op een Eurovisie Songfestival. Dat was in 1992, in Malmö.

En Ack? Hij is 83 maar als hij een bugel aan zijn lippen zet, slaat bij de luisteraar direct de ontroering toe. Alsof elke noot  zo uit de hemel is komen zetten. Raak en overtuigend. En uitgerekend deze Ack loopt na de pauze naar de microfoon en zegt aan de stampvolle zaal: "Ik had net Anouk aan de lijn, ze verveelde zich nogal. Ze had liever hier in De Tor gezeten."

ZATERDAG 21.30 UUR

Ze is nog maar zeventien, maar de Enschedese zangeres Jarlentji maakte wel duidelijk dat ze over een paar jaar het hele land, misschien wel een deel van het Europese continent aan haar voeten heeft. Een mooie stem en een grote uitstraling, maar enige rijping zou haar wel goed doen.

Aan de band mankeerde het niet:Tico Pierhagen (keyboards),  Lodewijk Patawala (gitaar), Marc van der Kley (basgitaar),  haar vader René Engel op drums en achtergrond zanger Russell Patawala.

Een uur eerder speelt Circo Simonelli op de Oude Markt, een band die alles al  voor elkaar heeft: een fantastische in Enschede geschoolde ritmesectie een een stel blazers onder leiding van trompettist Luc Simonelli zet een behoorlijk volle Oude Markt behoorlijk op z'n kop.

ZATERDAG 19.00 UUR

Je moet een uur naar een vrij vervelend bandje luisteren, maar dan komt de jury dan ook op het podium om de winnaar bekend te maken van de derde Jazzerieje. Een leuk, prijzenswaardig onderdeel van het Enschedese jazzfestival. Een songfestival in streektaal waarvan eeder deze middag de derde aflevering plaatsheeft.
André Manuel heeft een tekst geschreven voor de Enschedese zangeres Nikkie Varkevisser: Ik loop. De muziek is van Frank Deiman. Het wordt een derde plek.Goed voor 500 euro.
Martin ter Haar is in het dagelijks leven docent Engels, maar eigenlijk is hij gewoon jazzzanger. Hij zingt Veur Oe, een prachtig lied geschreven door Geke Mateboer (tekst) en Joan Reinders (muziek). Hij wordt tweede en wint duizend euro.
Maar de winaar van de derde Jazzerieje is de Zwolse Arla Brandsma. Met het lied Jazzerieje (de klokke liek) van Herman Kampman (tekst) en Rik Elings (muziek) was in alle opzichten het meest geslaagd. Een kunstwerk en  vijftienhonderd euro neemt ze mee naar Zwolle.
De derde editie van de Jazzerieje is weer beter dan de vorige. De tien vocalisten worden prima en adquaat begeleid door een allerte band. Het carillon van de Oude Kerk klinkt elk half uur dwars door de muziek heen maar in het geval van de winnares komt het nog mooi uit ook. Een vooruitgang is dat er tekstboekjes worden uitgedeeld. En dat Monique Sleiderink de presentatie doet. Het loopt allemaal vlotjes.

Het enige nadeel van de Jazzerieje lijkt te zijn dat de nieuwe jazzsongs in streektaal na zo'n aflevering verdampen. Nu er drie afleveringen zijn geweest, zou ik zeggen: laat een songbook verschijnen met de nieuwe dertig jazzsongs in streektaal die de afgelopen drie Jazzeriejes hebben opgeleverd.

Moeten er nieuwe audities komen voor de vierde Jazzerieje? Laat de kandidaten maar kiezen uit de dertig Jazzerieje jazzsongs dan gaan die liedjes leven.

ZATERDAG 15.00 UUR

Wie tussen drie en vier uur over de Oude Markt loopt, kan wel eens gaan denken een trend bij de kop te hebben: dat het afgelopen is met de pianisten. Twee combo's waar de harmonieën worden verzorgd door een gitarist, klimmen na elkaar op het podium.
Van de groep die volgens de verspreide folder ArtEZ Combo 7 heet zien we een band met een vrouwelijke contrabas speler, een zeer goede zangeres, een gitarist en een blazer.
Muzikaal zeer de moeite waard, waardoor het geen overbodige luxe zou zijn  als de band zou proberen de namen  van de muzikanten zo verstaanbaar mogelijk aan het publiek kenbaar te maken. Je moet tenslotte na een conservaroriumstudie ook verder. Dan kan het geen kwaad om tijdens de studie vast iets te hebben gedaan aan het opbouwen van een  naam. 

De in de flyer als ArtEZ Combo 8 aangeduide band, heeft  gitarist Diederik Eggenkamp in de gelederen. Een kleine man, die met kleine gitaar groots presteert. Dit  combo blijkt over een groepsnaam te beschikken.
TO als ik het goed heb verstaan. Interessante initialen.
Muzikaal klopt het allemaal goed, maar ook dit combo zou er goed aan doen een beetje werk te maken van de presentatie. Hoe heten de leden? Hoe heten de liedjes?Dat ik de gitarist herkende kwam niet door de presentatie maar door de manier waarop deze zich in de regio manifesteert. Hij speelde ook een rol in het educatieve voorprogramma van het festival, de kindervoorstelling Shooby Doowap Swingt.

ZATERDAG 12.00 UUR

Het is koud op de Oude Markt in Enschede. Combo's met conservatoriumstudenten proberen de temperatuur te laten stijgen. De muziek is spannender dan de bandnamen die variëren van ArtEZ Combo 1 tot en met ArtEZ Combo 9.

En dan straks het songfestival. Niet dat met Anouk, dat is vanavond. Nee op de Oude Markt speelt zich om 16.30 uur de Jazzerieje af. Een songfestival met nieuwe jazzliedjes in de streektaal. De winnaar van vorig jaar haalde dit jaar de voorrondes niet. Maar dat komt vaker voor in songfestivalland.

Straks binden  tien vocalisten de strijd aan:

Nadya Bolhaar, Arla Brandsma, Margriet Bruggemans, Sandra Gouriye, Martin ter Haar, Frens te Kiefte, Anneke Nieuwe Weme, Marijn Ouwehand, Ria Pronk en Nikkie Varkevisser.

VRIJDAG 21.30 UUR. Ook dit jaar gaan er jonge recensenten die een workshop recensieschrijven hebben gevolgd met kladbloc en pen op pad. Wat vindt de jeugd van het Enschedese jazzfestival?

Fotograaf Jasper Heijstek spotte een jonge recensent in Jazzpodium De Tor. Bij het optreden van Peter Nieuwerf, Ruud Ouwehand en Hermine Deurloo. Vond hij de muziek die hij aantrof mooi? We zullen het later lezen.

VRIJDAG 21.00 UUR 
In Jazzpodium De Tor is het behoorlijk druk. Presentator Willem Habers pakt de microfoon en introduceert de twee muzikanten die al sinds halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw het huisorkest van De Tor vormen: gitarist Peter Nieuwerf en bassist Ruud Ouwehand. Zij zullen het jazzfestival met een presentatieconcert van hun nieuwe cd openen. Nieuwerf is na het diepteinterview in de OverUIT van afgelopen donderdag nog een stuk legendarischer dan Habers altijd had gedacht. Nieuwerf speelt de 'ploink' in de tune  van de Fabeltjeskrant. Dat blijkt applaus te kunnen ontlokken.

Habers die door het dragen van een hoed meent eventuele weersverslechtering te kunnen beteugelen, stelt voor om de naam van het huisokest te wijzigen in Huijts-orkest. Omdat het Peter Huijts was, de in 2005 verongeklukte jazzpromotor en programmeur van De Tor, die de twee bij elkaar bracht.

Hoe men ze ook wil noemen,  Nieuwerf & Ouwehand vormen een muzikaal jazzgenre op zich. Ze staan model voor een stroming binnen de jazz waarin humor en relativering een grote rol spelen. Geen dikdoenerij. Als het even kan wordt niet teruggeschrokken voor veel modulaties. Zo wordt All the things you are  iets als All the keys you 're in.
Maar de speelsheid waarbij de mannen muziekmaken wekt bewondering. Twee gasten zouden zich deze avond aandienen. Mondharmonicapeelter Hermine Deurloo en zanger Ronald Douglas. De laatste komt niet. Hij had zo weinig stem, dat zelfs het afbellen van dit concert nauwelijks lukte.

Hermine Deurloo speelt echter als een jeugdige 'Toots' zodanig dat een vocalist niet werd gemist. Bovendien demonstreert ze dat ook de sopraansax geen enkel geheim voor haar heeft. En voor wie wel het gevoel heeft dat er echt iets vocaals  moet komen, springt de zoon van de bassist ineens op het podium om te laten horen dat Bluesette een goed jazzliedje is. Al kan de bassist het niet laten om hem af te kondigen met de woorden: 'zo heb je hem in de luiers, en moet je nou eens horen...'

Marijn Ouwehand speelt zondagavond in het Vestzaktheater. 

VRIJDAG 20.45 UUR

Op de Oude Markt in Enschede wijst niets erop dat er een festival gaande is. De twee podia liggen er nog niet muzikaal bij. Ze zijn onverlicht. Op het naar een bierbrouwer genoemde podium worden wat kisten neergezet. Dat duidt er op dat er gesleuteld wordt aan zogenaamde backline. Versterkers op het podium want onverstrekte muziek is geen optie.

Dezelfde activiteit is gaande op het naar een discipel van Jezus vernoemd podium. Mannen die sjouwen met kisten. Muziek kun je er nog niet in ontdekken. Laat staan jazz. Maar wie het gratis verspreide programmaboekje te pakken heeft, kan vaststellen  dat dit de bedoeling is. Het festival speelt zich af van zaterdag tot en met maandag. Vrijdag is wel de opening van het festival. Maar dat is niet op de Oude Markt, dat is een straatje verderop, in Jazzpodium De Tor.

Voor iedereen die knorrig opmerkt dat het Enschedese jazzfestival dit jaar niet zo'n spektaculair hoogtepunt op het programma heeft als het vorig jaar: het concert van Eric Vloeimans met het Nederlands Symfonieorkest, is er het nieuws dat  je ook gewoon thuis kunt blijven en die muziek van vorig jaar opnieuw kunt meemaken.

Van dat concert is een cd verschenen en het  is een van Vloeimans' beste cd's.  Composities van hemzelf en van Martin Fondse. Met medewerking van een jazzritmesectie met pianist Hans Vroomans, bassist Jeroen Vierdag en drummer Dirk-Peter Kölsch.
 Voor wie het live meemaakte: fantastisch om terug te horen. Voor wie er vorig jaar niet bij was: de arabische fluit is gewoon Vloeimans die met een speciale techniek laat horen dat hij het trompetspel in alle opzichten beheerst.

En verder blijkt ook op de cd-versie dat  'ons' Enschedese symfonieorkest niet de neus ophaalt om in de finale een vrolijke door Bernard Hunnekink gearrangeerde melodie te zingen. Ja zingen.

ERIC VLOEIMANS & NEDERLANDS SYMFONIEORKEST
Evensong
Challenge

Hij speelt in Get The Funk, Dual City Concert Band, Millennium Jazz Orchestra, JazzArt, de Ramblers, Holland Bigband, Learning To Fly Project en Demi-Seq. Hij geldt al jaren als een van de beste, meest veelzijdige saxfonisten. Hij leidt moeiteloos een saxofoonsectie, ziet kans om onder alle omstandigheden de toebemeten soloruimte op een interessante manier te vullen.
Zo kennen we Gerlo Hesselink. Zo zal hij zaterdag in De Tor spelen bij de hommage aan Jerry van Rooijen. Zo zul je hem zondag horen in The Millennium Jazz Orchestra in Concordia. En zo zullen er op het jazzfestival ongetwijfeld bandjes zijn waar hij nog in opduikt. Of omdat hij er lid van is, of omdat hij gebeld is met de vraag of hij in wil vallen.

Maar nu heeft hij eindelijk zelf een cd gemaakt. Eindelijk zelf bandleider, eindelijk zelf bedacht wat voor stukken er gespeeld moeten worden. Een schitterende plaat. Een plaat waar de goede smaak heersend is. Zondagavond is de presentatie in Jazzpodium De Tor met de muzikanten met wie hij de cd maakte:
pianist Dirk Balthaus, bassist Johan Plomp en drummer Henk Zomer.

GERLO HESSELINK
Garden of Stones
Eigen Beheer

De samenwerking tussen bassist Ruud Ouwehand en gitarist Peter Nieuwerf begon halverwege de jaren tachtig. Peters vrouw Ineke Heijliger gaf les aan de Enschedese Muziekschool. Leerlingenavonden werden in Jazzpodium De Tor gehouden. Bij het begeleiden van jonge vocalisten troffen de twee elkaar.
Ze bleken een vergelijkbare opvatting over begeleiden te hebben: de zanger moet zich comfortabel voelen. Slaat-ie een tel over? Twee tellen? Een maat? Drie maten? Een heel liedje? Niets laten merken, gewoon ondersteunend blijven spelen. Peter Huijts destijds programmeur van  De Tor bombardeerde de twee tot huisorkest.In de afgelopen bijna dertig jaar hebben Nieuwerf & Ouwehand tal van solisten begeleid. Ze zijn ook samen wel op cd's aangetroffen, maar nooit op een duo-cd. Die is er dan nu eindelijk. Een cd vol speelsheid, vrolijkheid en gezellige modulaties.
Met zelfs een stuk van Harry Bannink: Samen met u onder een paraplu.

Met de presentatie van deze cd wordt het Enschedese Jazzfestival vrijdag geopend.
En daar hebben ze een paar toffe gasten bij uitgenodigd: harmonicaspeler Hermine Deurloo en zanger Ronald Douglas.

Maar ze gaan vast ook duetten spelen.. Of zoals ze dat zelf graag noemen: keten.

RUUD OUWEHAND & PETER NIEUWERF
Foolin' Around
Eigen Beheer

Pianist Peter Beets is een van de weinigen die echt alles kan op een piano. Hij heeft een fantastisch toucher, een heel goede timing en een vingervlugheid waar menig collega jaloers op is. Hij zoekt het avontuur niet als zovelen in de quasi-avant garde. Hij vindt dat in de traditie waar harmonie en melodie de toon aangeven. En hij is daarbij altijd trouw gebleven aan zijn jeugdheld: Oscar Peterson. Om dat te onderstrepen heeft hij een cd uitgebracht waarop hij een hommage speelt aan de meester. In New York opgenomen met op bas Reuben Rogers en Greg Hutchinson op drums. Het is vuurwerk afgewisseld met meeslepende berusting. Eigenlijk kun je van deze cd zeggen dat Peterson het niet beter gedaan zou hebben.

Dit weekeinde wordt de cd in deze bezetting gepresenteerd op het Jazzfestival van Amersfoort. Waarom niet even doorgereden naar Enschede, zou je zeggen. Daar zal wel een reden voor zijn, maar een gemiste kans is het wel. 

PETER BEETS
Portret of Peterson
Magic Ball Jazz Records